Afgelopen zaterdag stond die weer op het programma: 'De strijd om de Regge’, oftewel: MVV ‘69 uit Marle tegen SC Lemele. Oranje tegen Blauw-Wit. Op een koud, drassig, winderig Sportpark De Leemkamp. Want hoe kan het ook anders? Deze derby is gemaakt voor gure omstandigheden. Een biljartlaken als veld en een zon aan de horizon passen hier helemaal niet bij. Het moet vies, smerig en ploeteren zijn. En ik kan u verklappen; dat gebeurde ook.

Beide tweede elftallen verzorgden het voorprogramma. Hier wist de thuisploeg alvast het eerste psychologische voordeel te pakken, door de punten in eigen huis te houden. Maar het hoofdprogramma begon om 14:45 uur. Lemele kon niet beschikken over een handjevol basisspelers, door vakantie en ziekte. Ook de hoofdtrainer was er niet bij, waardoor assistent Hans Martens de leiding op zich nam. Met een bank gevuld met jongens van Lemele 2 en talent Wout Zandman van de JO-19 trokken de ietwat gehavende Blauwwitten ten strijde.

Normaal kan ik alinea’s volschrijven over een eerste helft, maar dat is dit keer verspilde moeite. Het voetbal was niet goed. Door de conditie van het veld was het überhaupt niet mogelijk om de bal lekker rond te kunnen laten gaan. Hierdoor kozen beide ploegen voornamelijk voor de lange bal en het winnen van duels. En daarin waren beide ploegen dan ook weer gelijkwaardig. Er werd hard geknokt, maar tot grote kansen heeft het geen enkele keer geleid.

Eén keer was Jelmer Kleinjan dichtbij de 0-1. Na een goede combinatie in het zestienmetergebied kon hij de bal met links in het doel werken. Maar de keeper kon deze poging uit het doel ranselen. Voor de rest bleef het bij wat hachelijke situaties uit dode spelmomenten, waar beide keepers nooit reddend op hoefden te treden. Na 45 minuten voetbal was een 0-0 tussenstand dus ook een logisch vervolg.

De tweede helft begon waar het in de eerste mee opgehouden was: veel strijd op het middenveld, maar nauwelijks kansen. Zo her en der volgde een afstandsschot of een corner, maar ook hier raakten beide keepers niet van onder de indruk. Zal het dan een bloedeloze 0-0 blijven, waarin er geen enkele grote mogelijkheid gecreëerd zal worden?

Het antwoord is nee. Gelukkig niet. In minuut 74 probeerde Marle voetballend op te bouwen. Maar door fanatiek drukzetten van Giel Zandman en Ivan van Pijkeren werd de bal op een gevaarlijke plek veroverd en meteen diep naar Jelmer gespeeld. Hij kon, door het grote gat, één op één op de betrouwbare sluitpost van Marle afsprinten. En u weet, Jelmer heeft over het algemeen niet veel kansen nodig. En ook nu niet. Met een subtiele stift liet hij de keeper kansloos en het doelnet bollen. Een prachtig doelpunt en op Sportpark De Leemkamp klonk luid gejuich van alle meegereisde supporters.

Alleen niet veel later kon de thuisploeg de stand alweer gelijk trekken. JR, die een dijk van een wedstrijd speelde, raakte de rappe aanvaller van Marle ongelukkig op de hakken, waardoor de scheidsrechter niets anders kon doen dan de bal op elf meter leggen. Ruan zat nog in de goede hoek, maar kon de overtuigend ingeschoten penalty niet keren. 1-1 en de wedstrijd kon weer alle kanten op.

Beter gezegd; de wedstrijd gíng alle kanten op. Het leek wel of de kansen waren opgespaard voor de laatste 10 minuten. Na de penalty konden beide ploegen er namelijk met de winst vandoor gaan. Giel was dichtbij met een venijnig schot in de korte hoek, maar deze werd goed gepakt. Vervolgens dwarrelde een verdwaalde voorzet bijna over Ruan heen, maar onze uitstekende sluitpost kon deze nog net over de lat tikken.

Niet veel later kon invaller Rinze Horsman een hoge bal over de verdediging in het doel werken, maar zijn inzet vloog rakelings naast. Maar de grootste kans was nog voor de thuisploeg. Na een voorzet werd de bal hard tegen de paal aan geknikt. Iedereen met een blauwwit hart kon opgelucht ademhalen. Dat scheelde niets.

Uiteindelijk vond de jonge arbiter het na zeven minuten blessuretijd wel genoeg geweest. Een 1-1 eindstand, waar beide ploegen mee konden leven. Waar er eigenlijk lang niets gebeurde, was het laatste kwartier spektakel. Precies zoals een wedstrijd tussen Marle en Lemele moet zijn.